



Hayatta hep unuttuğumuzu düşündüğümüz insanlar vardır..
Yada unutmak isteyip, bi’ şekilde unutamadıklarımız..
İstersen bi’ sorgula kalbini.. Gerçekten unutabilmişsin..
Emin ol unutamamışsındır.. Sadece öyle yapıp,
hayatına devam etmişsindir..
Çünkü hayatında bir kez yer eden birini,
kalbinden öylece söküp atamazsın..
Gün gelir paslı bir çivi gibi batar göğsüne..
Sol yanında inceden başlayıp,
durmadan derinlere giden bir sancı hissedersin,
kaybettiğin şeylerin uğruna..
Elindeyken kıymetini bilemediğin insanı, duyguyu,
kaybettiğinde öyle bi’ ararsın ki; “ben bu muyum”
dersin kendine.. Sürekli kendini sorgulamaya başlarsın..
Sonra yavaş yavaş kafayı yemeye..
Çevrendekilere sorular sormaya başlarsın,
ne yana baksan kaybettiklerini ararsın..
Ama ne çare.. Artık giden gitmiştir..
Unutulan sen olmuşsundur..
Unutmak isterken..
Şimdi acının büyüğünü çekmek sana kalır..
Buram buram acının kokusunu alırsın önce..
Ardından taze kanın sıcaklığı bürür içini, tazecik kokusuyla..
Bir bakarsın kanayan yüreğine..
Paslı çivinin açtığı kocaman delik vardır yüreğinin tam orta yerinde..
Çiviyi söksen kanı durduramayacağını bilirsin..
Sökmesen acısını ölene kadar çekeceğini bilirsin..
Kararsız kalırsın.. Önünde iki seçenek vardır..
İkisinin sonu da acı ile kıvranarak bitecektir..
Ama kendine kolay yolu seçmek için yine de çabalarsın..
Paslı çiviyi sökmek istersin.. Yerine sokacak başka bir çivi bulduğunda..
Ama ne bulursan bul; o çivinin yerini tutmaz..
Ve deliğe soktuğun her çivi daha da çok acıtır yaranı..
O yara bir kez açılmıştır kapanmaz..
Çivi çiviyi sökse bile; hiçbir çivi bir diğerinin yerini tutmaz..
İşte öğrenemediğimiz tam da bu noktada..
Eğer duvarınız sağlam değilse; “çaktığınız çiviye dikkat edin” ..
Dikkat edin ki, ardından gelecek çiviyi sağlam çakabilesiniz..
Her ne kadar dikkat etseniz de, doğrusu kaderinde varsa yaşarsın..
Ama herşeyi kadere bırakırsan, yaşamanın bi’ anlamı kalmaz..
Kaderini değiştiremezsin.. Ama gidişatı nefsine kalmış birşey..
pff.. yoruldum.. yine yazılı var.. yine ödev var.. yine yine yine “acı var..
Popularity: 1% [?]




Gün geldi birlikte zaman geçirdik..!
Gün geldi ayrı kaldık, üzüldük..!
Sende çok sevdin bende..!
Ama sen dayanamadın gittin..!
Ben seni sevmekten hiç vazgeçmedim..!
Geceyi sana yazdım gündüzü bana..!
Geceyi sana yazdım kendimce..!
Ama karanlığı benim, aydınlığı sen..!
Hayat her gün çelme taksa da bana..!
Geceyi sana yazdım gündüzü bana..!
Popularity: 3% [?]





Popularity: 2% [?]




Üzüleceksin sende..
Ama üzüldüğün kadar üzeceksin de karşındakini..
Ne biraz eksik..Ne biraz fazla..
Ben hep eksik kaldım seni üzmekte..
Ama sen hep tam ayarındaydın..
Ben sana bir adım attım..
Sen benden on adım kaçtın..
Sonra ben gittim geriye doğru..
Bana koşar adım geldin birdenbire..
Ve durdun bir kenarda öylece..
Günlerce baktın bana..
Ağladın..Hiç sesini çıkarmadan ağladın..
Hıçkıramadın..’Sesini duyarda üzülürüm diye..
Sevdin beni çıldırır, delirircesine..
Ama bir türlü belli edemedin..
Bense durup bakamadım bile sana..
Uzaktan uzaktan bağırdım sana..
Duyamadın sen beni..
Ya da duymak istemedin son sözlerimi..
“Seni çok sevdim be İstanbul güzeli..
Ölümden önceki son sözüm kesti,
Hayatın bana çektirdiği tüm acıların ipini..
“Seni çok sevdim be İstanbul güzeli..
Sigaramdan bir nefes çekerken söyledim sana
İlk ‘Seni Seviyorum’ sözlerini..
“Seni çok sevdim be İstanbul güzeli..
Popularity: 2% [?]




Günlerce düşünsemde aslında hep boşa geçiriyorum ömrümü.
Ya hep başkalarını düşünüyorum, ya da hep kendimi..
Hala ikisinin ortasını bulmuş değilim.
Uğraşıyorum, ağlanıyorum, sızlanıyorum ama olmuyor..
Hayat ekstra engelli koşu parkuru gibi.. Bu parkurda yürümesi bile zor.
Mutlaka birilerinin elinden tutmasını bekliyor insan ama artık beklemiyorum ben.
Çünkü benim elimden her tutan beni daha da kötüye sürüklüyor..
Artık herşeyi kendim için yapmak durumunda olmalıyım..
Hayatımda gerçek olan çok az kişi var..
Beni düşünen ve benim düşündüğüm..
Ve okulumun bitmesine daha 2 sene var..
Parçaları birleştirecek olursak, lise bittiği zaman hayatımda en azından
Bir kişi hala duruyor olacak.
Diğer üçünden ikisi büyük ihtimal şimdide yaptıkları gibi kendi yollarını çizecekler..
Geriye kalan bir kişi ise meçhul…
Şimdi eğer aşk; iki insanın bir yalnızlıkta buluşması ise,
O geriye kalan bir kişi ile ya bir yalnızlıkta buluşacağız,
Ve ömrümüzün sonuna kadar devam edecek..
Yada ikimizde kendi yalnızlıklarımıza gömülüp, kendi yollarımızda devam edeceğiz..
Her insan kendi yalnızlığını sever bu bir gerçek..
Ama benim gibiler başkalarının da yalnızlığını sever.
İnsan kimseye anlatamadığı olayları kendisine anlatır..
Ve ben bazı olayları o kişi ile beraber biliyorum..
Bu yüzden başkalarınında yalnızlığını seviyorum.
Yardım etmeyi seviyorum.
Aşkı seviyorum, sevgiyi seviyorum, sevmeyi, sevilmeyi seviyorum.
Ben herkesi seviyorum. Ama “O’nu” bir başka seviyorum..
Her ne kadar şuan mechul olsa da. Onun benim hayatımda bi’ yer edinmişliği var..
Eğer “O’nunla” bir yalnızlıkta buluşursak bunun sonsuza kadar sürmesini isterim..
“O’nun” hep benimle kalmasını isterim, ve ben de hep “O’nunla” kalmak isterim..
Bu aralar yine kafam acayip karışık o yüzden belki de düzgün bir şeyler yapamıyorum. Zaten birde okul belası var..
Staj dönemi yaklaşıyor ve ben hala çalışacak bir yer bulamadım. En kısa zamanda iş bulmak zorundayım. Staja başladığımda biraz rahatlamış olacağım ve bloguma biraz daha fazla zaman ayıracağım. Çok özlüyorum aslında buraya yazı yazmayı ama ya kafamı toparlayamıyorum ya da toparladığımda hep ders çalışmak zorunda kalıyorum..
Popularity: 2% [?]


More Options ...
Categories
Tag Cloud
Blog RSS
Comments RSS

Void « Default
Life
Earth
Wind
Water
Fire
Light 